Joe Pesci to jedna z najbardziej charakterystycznych twarzy amerykańskiego kina. Choć kojarzony głównie z wybuchowymi, impulsywnymi gangsterami i czarnym humorem, jego droga do Hollywood była zaskakująco kręta, a sam Pesci przez lata robił w życiu rzeczy, które z aktorstwem miały niewiele wspólnego.
Urodził się 9 lutego 1943 roku w Newark w stanie New Jersey, w rodzinie włoskich imigrantów. Już jako dziecko występował w programach telewizyjnych, ale wcale nie zapowiadało to wielkiej kariery. Przez długi czas Joe Pesci nie mógł przebić się w branży filmowej i – jak sam później przyznawał – musiał znaleźć „normalny” zawód, by się utrzymać. W ten sposób został… fryzjerem. Ukończył szkołę fryzjerską i przez kilka lat pracował w salonie, strzygąc klientów i nie myśląc poważnie o wielkim ekranie.
Co ciekawe, doświadczenie to nauczyło go obserwowania ludzi, ich gestów i emocji, co później bardzo pomogło mu w aktorstwie.
Równolegle Pesci rozwijał drugą pasję – muzykę. Mało kto wie, że był zawodowym muzykiem i wokalistą. W latach 60. występował jako gitarzysta w zespołach, a nawet wydał album pod pseudonimem „Joe Ritchie”. Jego styl oscylował wokół jazzu i popu, a sam Pesci do dziś podkreśla, że muzyka była dla niego równie ważna jak film. Po latach wrócił do niej, nagrywając kolejne płyty, już jako znany aktor.
Przełom w jego karierze nastąpił dopiero w 1980 roku, gdy Robert De Niro polecił go Martinowi Scorsese. Rola we „Wściekłym byku” przyniosła mu ogromne uznanie i otworzyła drzwi do Hollywood. Później Pesci stał się ikoną kina gangsterskiego dzięki filmom „Chłopcy z ferajny” i „Kasyno”, za które otrzymał Oscara. Paradoksalnie, mimo brutalnych ról, prywatnie uchodzi za osobę raczej cichą i stroniącą od blasku fleszy.
Znany jest także z tego, że kilkukrotnie ogłaszał zakończenie kariery aktorskiej, by po latach wracać na plan filmowy. Joe Pesci nie lubi presji i tempa Hollywood – ceni spokój, muzykę i życie z dala od kamer. To właśnie ta nieoczywistość sprawia, że pozostaje jedną z najbardziej fascynujących postaci współczesnego kina: aktorem, który był fryzjerem, muzykiem i nigdy do końca nie chciał być gwiazdą.
