Klaudia Halejcio i Oskar Wojciechowski wzięli ślub 27 czerwca 2026 roku we Francji, ale kilka tygodni wcześniej para pojawiła się we wspólnym wywiadzie u Magdy Mołek w podcaście „W moim stylu” pod wymownym tytułem „Nie jesteśmy swoimi połówkami”. Rozmowa, która miała być kolejnym odcinkiem z cyklu „gwiazdy o miłości i biznesie”, szybko zaczęła żyć własnym życiem w sieci i to nie z powodu ślubnych łez wzruszenia, a za sprawą kilku wypowiedzi, które wielu odbiorcom zapaliły czerwoną lampkę.
„Ja zniechęciłem Klaudię do teatru”#
Halejcio przez lata była rozpoznawalną aktorką teatralną i serialową. Zaczynała jako czterolatka, grała m.in. w „Pierwszej miłości” i „Hotelu 52”. W wywiadzie sama przyznała, że w czasach intensywnej pracy w teatrze jej dzień wyglądał „bezsensownie”: spała po cztery godziny, a scenariusze łączyła z pracą „w busach” między jednym zleceniem a drugim.
To właśnie wtedy, jak opowiada Wojciechowski, wkroczył do akcji ze swoją wizją kariery partnerki:
„Ja zniechęciłem Klaudię do teatru, no i Klaudia zaczęła kręcić na instagramie itd. I mówię jej: zobacz, z tego jest tak, ludzie to lubią, ludzie to oglądają”
— tłumaczył w wywiadzie Wojciechowski i dodał:
„Ja rozumiem teatr, ona mi tysiąc historii sprzedała, dlaczego ten teatr jest ważny, ale średnio mnie interesowały te argumenty, i sama dopiero z czasem zrozumiała, że można to odłożyć zupełnie na półkę.”
Zwraca uwagę konstrukcja tej wypowiedzi: to on decyduje, które argumenty „go interesują”, a które nie, a jej wieloletnia pasja do teatru zostaje sprowadzona do „tysiąca historii”, które trzeba było przeczekać. Teatr, w którym budowała swoją tożsamość zawodową od dziecka, w tej narracji staje się czymś, co „odłożyła na półkę” — bo tak było praktyczniej, finansowo i organizacyjnie, z jego punktu widzenia.
W wywiadzie padło, że tylko Oskar zna wszystkie hasła do kont bankowych.
„No tak, bo inaczej przelewu by nie zrobiła”
— stwierdził Oskar.
„A ty co wiesz o jego telefonie i zasobach i kontach i hasłach?”
— zapytała Mołek Halejcio?
„Nic niestety”
— odpowiedziała Halejcio i dodała:
„więc mnie ubezwłasnowolniłeś”.
Oskar tłumaczył, że
„musiał zabrać dostępy, bo wszystko nie było realizowane na czas”,
żeby działała Klaudii firma.
Czyli on ustala kierunek, ona się dostosowuje, a rolę partnerki tłumaczy się później jako coś, co „wyszło jej na dobre”.
Nie ma dziecka, nie ma związku#
Wojciechowski wyznał w rozmowie, że to on zdecydował o tym, żeby mieć dziecko z aktorką.
„Ja zdecydowałem: słuchaj będziemy mieć dziecko. To nie była żadna wpadka, to była moja świadoma decyzja, żeby Klaudię zachować w ryzach, mieć pod kontrolą, ale nie w negatywny sposób. Jeżeli byśmy się nie zdecydowali na te dziecko, jest duże prawdopodobieństwo, że nasze drogi by się rozeszły. A te dziecko tak nas zacementowało...”
Czy Klaudia ma tu głos?#
Halejcio sama mówi, że to ona „zrozumiała z czasem”, że odejście od teatru jej służy, a nie że zostało jej narzucone wbrew woli. Zbudowała w tym czasie własną markę — ponad milion obserwujących na Instagramie, kontrakty reklamowe, rozpoznawalność, która dziś przewyższa to, co dawał jej teatr.
Z drugiej strony, sposób, w jaki Wojciechowski opowiada o tej zmianie, czyli jako o czymś, co on „zdecydował” i czego ona „nie rozumiała, dopóki nie doszła do jego wniosków”, pokazuje wyraźną asymetrię narracyjną. Nawet jeśli decyzja finalnie wyszła jej na dobre, sposób jej przedstawienia w wywiadzie sugeruje układ, w którym to on definiuje, co jest słuszne, a jej rolą jest w końcu to zaakceptować.
Pytanie na przyszłość#
Czy w tym związku, teraz już małżeństwie, Klaudia będzie miała realny głos w kluczowych decyzjach czy nadal będzie działać w ramach wyznaczonych przez partnera, tylko coraz ładniej opakowanych w rodzinną, instagramową narrację?
Do tego dochodzi styl życia, który para chętnie pokazuje: willa na Ursynowie wyceniana na 9–12 mln zł z basenem, sauną i salą kinową, luksusowy wieczór panieński na wycieczkowcu, ślub w scenerii południowej Francji. To życie zaprojektowane pod kamerę i pod estetykę i trudno oprzeć się wrażeniu, że to on w tym układzie odpowiada za “wizję”, a ona za jej realizację przed obiektywem.
