Pan Andrzej wielokrotnie korzystał z tzw. „niewidzialnej linii” – telefonu zaufania dla osób tracących wzrok (509 767 689). Zwykle kończył rozmowę po dwóch sygnałach i nie oddzwaniał, gdy próbowano się z nim skontaktować. Aż w końcu, pewnego dnia, odebrał i powiedział cicho, prawie szeptem: „Nie wiem, czy jest o czym gadać, bo moje życie już się chyba skończyło”.
Miał niecałe 50 lat. Świetnie wykształcony informatyk, z udaną karierą, wygodnym mieszkaniem w Warszawie, doświadczeniem w zarządzaniu zespołami. Pracował dla dużej zachodniej firmy, tworzył unikalne aplikacje. Wszystko zmienił wypadek – tragiczny wypadek na autostradzie, po którym Andrzej stracił wzrok. Walka o życie trwała tygodniami, a gdy wrócił do świadomości, jego świat był nie do poznania.
"Nie widzę. Otwórz oczy, otwórz! Ale nic... tylko ciemność”#
Kolejne badania, kolejne rozmowy z lekarzami. W końcu diagnoza – wzrok nie do odzyskania. Nie potrafił się pogodzić z rzeczywistością. Odciął się od ludzi, unikał rozmów. W głowie miał tylko jedno: „Jak mam teraz żyć?”
Jego życie zawodowe się posypało. Pracodawca rozwiązał z nim umowę z „wyrazami współczucia”. Z żoną coraz trudniej było się porozumieć. Krzyczała, zarzucała mu bezradność, coraz więcej czasu spędzał sam, na kanapie. W końcu wyprowadziła się.
Został sam z niespłaconym kredytem i pustym mieszkaniem. Jedyne wsparcie – jego syn Jakub, student. To on pomógł sprzedać mieszkanie i przenieść się do małego lokum. Andrzej zamknął się w sobie. Unikał kontaktów. Nie chciał laski ani psa przewodnika.
„Przecież i tak już nie jestem sobą”
– powtarzał.
Nowa nadzieja#
Ale w końcu, któregoś dnia, odezwał się. Zadzwonił. Powiedział:
„Chciałbym spróbować inaczej. Może mi ktoś pomoże?”
To właśnie wtedy usłyszał historię kogoś, kto przeszedł podobną drogę – ktoś, kto również stracił wzrok, ale krok po kroku zaczął wracać do życia. Andrzej nauczył się obsługiwać komputer głosowy, poznał podstawy alfabetu Braille’a, przestał bać się białej laski.
Zaczął mówić o swoich uczuciach, o strachu, wstydzie, wściekłości. Ale też o nadziei. Nie wierzył, że się da, ale spróbował. I daję radę!
Niewidzialna Linia to projekt Fundacji Światłownia. Pomaga osobom, które nagle znalazły się w świecie ciemności.
Podajemy telefon zaufania dla osób tracących wzrok: 509 767 689.
Chcesz pomóc? Możesz przekazać darowiznę, wspierać fundację cyklicznie, zaprosić Fundację do swojej szkoły, klubu czy firmy.
Fundacja Światłownia – Kultura bez Barier
ul. Św. Trójcy 15, 85-224 Bydgoszcz
NIP: 554-294-21-78
Alior Bank: 41 2490 0005 0000 4530 0003 0384
Zadzwoń pod numer 509 767 689 i dowiedz się, jak pomóc albo jak skorzystać z pomocy.
Pomóż ludziom, którzy nagle stracili wzrok, znaleźć nowy kierunek!
